Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Βιβλιοπαρουσίαση : " 115 παιδικά τιτιβίσματα "




Συγγραφέας  του  βιβλίου  με  τα  παιδικά  ποιήματα   " 115  παιδικά  τιτιβίσματα "  είναι  η   Ρούλα Σμαραγδάκη που  στα  Κρητικά  Ραδιόφωνα  φέρει  το  ψευδώνυμο  " Μακεδόνισσα"

Όπως γράφει και στο Βιογραφικό της σημείωμα..

Η Ρούλα Σμαραγδάκη δεν είναι νηπιαγωγός ούτε διανοούμενη με μεγάλους τίτλους σπουδών.
Είναι μια ασπούδαχτη στοργική μητέρα  με πηγαίο αστείρευτο στιχουργικό ταλέντο και με απέραντη  αγάπη στα μικρά παιδιά.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944 και διαμένει μόνιμα μαζί με την οικογένειά της στη Νέα Αλικαρνασσό του Ηρακλείου Κρήτης.
Αξιοποιήθηκαν από νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία πολλά ποιήματα από την μεγάλη και πλούσια στιχουργική και ποιητική της συλλογή.

Το  Ιστολόγιο  της  ποιήτριας    είναι  το   Σμαραγδένια  Ρούλα   .

Ένα  από  τα  115  ποιήματα  των  παιδικών   τιτιβισμάτων  (που  αλίευσα  από  το  Ιστολόγιο    του Δάσκαλου  Αντώνη  Κρασάκη  ΠΑΙΔΙΚΑ  ΧΑΜΟΓΕΛΑ  )  είναι  το  παρακάτω :


 Το  παράπονο


Αυτή η φωνή που θ' ακουστεί
μόλις εδώ, μπροστά σας,
θα είναι ένα παράπονο
που έχουν τα παιδιά σας.

Φτιάξτε μας όμορφα σχολειά
με πράσινο στους κήπους,
να' χουν μεγάλες τις αυλές
και ζωγραφιές στους τοίχους.

Να 'χουν μεγάλες αίθουσες
με ζέστη το χειμώνα,
το καλοκαίρι τη δροσιά
όμως και κάτι ακόμα.

Να 'χουν για τον αθλητισμό
από 'να γυμναστήριο
και να μην γίνεται σχολειό
χωρίς κολυμβητήριο.

Για μουσική και ποίηση
μαθήματα να γίνουν,
μα όλα αυτά που θέλουμε
στα όνειρα θα μείνουν.

Παιδί και ποίηση


stars_11_by_roweig-d4ay8g8

Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο. Το ανακαλύψαμε και το μοιραζόμαστε μαζί σας, με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

“Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποίηματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποίηματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ
Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:
Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις “Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!”

Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα. Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!

Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.

Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.

Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

stars_2_by_roweig-d4ay40a

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:
- Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποίηματα που θα βρείτε. -  - Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε.Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.
- Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!
- Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες -αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.
- Βρείτε  τον αγαπημένο σας ποιήτη και μην σταματάτε να διαβάζετε ποίηματά του!

Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!”

(πηγή http://www.educationworld.com)


innovation_by_roweig


Ένα ακόμη “παράθυρο στην  ποίηση” ανοίγει και ο ποιητἠς Στρατής Πασχάλης στο site  του Μικρού Αναγνώστη.


Ας κλείσουμε λοιπόν με δύο υπέροχα ποίηματα με παιδιά…

Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
δεν είδανε πολέμους και θανάτους
και πάνω απ’ τη γαλάζια τους ποδιά
φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους
Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό
ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό
παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
τους φαίνεται καράβι μακρινό
και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους
Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους
Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
και βάλαν από κείνη τη βραδιά
μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά

Νἰκος Γκάτσος 


Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
με το φεγγάρι.


Γιάννης Ρίτσος


Love_by_roweig


Από  το  Ιστολόγιο   MELENIRO

Η Ευτυχία είναι απλή




Η Ευτυχία είναι απλή, ρώτα παιδί να μάθεις.
Ανάγνωσε τη σκέψη του, μελέτα την καρδιά του,
άγγιξε την ψυχούλα του και θα βρεις θρονιασμένο
αυτό που τόσο λαχταράς, που τόσο σε μαγεύει
και που γι αυτό γεννήθηκες, μα τόσο σε παιδεύει.

Δες τη χαρά την άδολη στου δώρου το ξεδίπλωμα,
που η ευτέλειά του δε μετρά για τη δική του σκέψη,
αγνότητα στην έκπληξη, και στο ξεφωνητό του...
τ’ αγγίζει με τα μάτια του, με την καρδιά μιλάει,
κι απλώνοντας τα χέρια του γλυκοχαμογελάει.

Κοίτα στη σκέψη του παιδιού τον κόσμο πώς τον βλέπει.
Μια λακουβίτσα με νερό είναι γι΄ αυτό λιμνούλα
και καλοτάξιδο σκαρί η χάρτινη βαρκούλα.
Οι ευωδιές των λουλουδιών και οι απλές οι νότες,
σε γελαστό παιάνα, χαριτωμένο, αυθεντικό,
σε τραγουδάκι παιδικό, μεμιάς μετουσιώνονται,
για να υμνούν το ξέχωρο, της ομορφιάς το κάλλος.

Της σκέψης μας γυρίσματα μέσα σε κύκλο φαύλο.
Τα ένοχα τα θέλω μας, τα πρέπει μας με κόπο,
- σαν τοξοβόλοι αδέξιοι, άλλα κι αλλού χτυπάμε -,
τις σκέψεις τις πολύπλοκες, τις βαριοφορτωμένες
με χρώματα τις ντύνουμε μα πάντα γκρίζες βγαίνουν.

Κι αν κανονάρχες στη ζωή και καπετάνιους πρώτους,
επέλεξες και όρισες τους θησαυρούς της μάθησης,
τ’ αποτυπώματα σοφών, την επιστήμη όλη,
σε τόμους, σε πολύπτυχα, σε δεδομένα μύρια,
γι΄ αυτό που ψάχνεις άπληστα, μια στάλα ευτυχίας,
δε θα το βρεις, δεν είν’ εκεί και μάταια το ψάχνεις.

Η ευτυχία που ζητάς αλλού ‘ναι θρονιασμένη

Βρες το παιδάκι μέσα σου, ξαναζωντάνεψέ το,
και στοργικά απίθωσ΄ το στης εξοχής τον κήπο.
Στρώσε χαλάκι ευωδιαστό επάνω του να κάτσει
και πάνωθέ του σκιερό το μόσχο του ελάτου,
κι αυτό με κελαηδίσματα, σα σπίνος, σαν αηδόνι,
σαν τσιροπούλι της αυγής και σαν νυχτοπουλάκι,
με τραγουδάκια θα σου πει, λογάκια της αλήθειας,
για τα ουράνια χρώματα στον κόσμο της αγάπης,
για το καλό και τ΄ όμορφο, για της ζωής το δίκιο.

Θε να σου πουν τα μάτια του, της σκέψης χελιδόνια,
και το καθάριο, φωτεινό, το άδολό του βλέμμα,
η ζεστασιά της αγκαλιάς, τ' ακούραστο παιχνίδι,
ο φωτεινός ο κόσμος του, το γάργαρό του γέλιο,
η σπίθα στα ματάκια του -δυο λαμπερά πετράδια
απ΄ αργαστήρι ουράνιο με τέχνη δουλεμμένα-
για να ζυγιάσεις και μετά απλά να καταλάβεις:
H ευτυχία είναι απλή, σαν του παιδιού τη σκέψη.

Χιονάνθρωπος





Σήμερα τα παιδάκια της τάξης μου έφτιαξαν αυτούς τους χιονάνθρωπους με τα αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια.
Με φόντο μωβ χαρτονάκι κανσόν , έφτιαξαν αυτούς τους γλυκούς χιονάνθρωπους με τα εξής υλικά:  δίσκοι ντεμακιγιάζ (Δυο για κάθε παιδί , ο ένας κόπηκε σε μικρότερο μέγεθος για το κεφάλι). γκοφρέ χαρτί για το σκουφάκι και τα μάτια , πούλιες για τα κουμπιά, κανσόν για το στόμα και οδοντογλυφίδες για τα χέρια. Το χιόνι έβαψαν τα παιδιά με το δάχτυλο τους βουτώντας το σε άσπρη μπογιά..
Στην διάρκεια της χειροτεχνίας μετά από ερώτηση μου "Και τώρα που βάλαμε τα μάτια, τι άλλο θα βάλουμε;" τα παιδιά σκέφτονταν τι λείπει  ή συνέκριναν με χιονάνθρωπο άλλου παιδιού και απαντούσαν ανάλογα.
Ακόμα άκουσαν λεξούλες που να έχουν μέσα την λέξη χιόνι. Όπως χιονονιφάδα, χιονάνθρωπος, χιονόμπαλα και άλλες...!


   Ποίημα

Ο μικρός χιονάνθρωπος

Στο βορρά, στη Νορβηγία,
Μες στα χιόνια και στα κρύα
Ζει ένας νάνος από χιόνι
Που ποτέ ποτέ δε λιώνει,
Γιατί εκεί όλο χιονίζει
Κι ο αέρας στροβιλίζει
Τις νιφάδες από χιόνι.
Ξέρεις τι σκέφτομαι λοιπόν;
Είν’ η τύχη του βουνό,
Αφού ζει στη Νορβηγία
Μες στα χιόνια και στα κρύα.


Σπουργίτι


ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ
(Θ. Χορτιάτη)

Μες το κρύο ένα σπουργίτι
τριγυρνά έξω απ'το σπίτι
τουπ, τουπ, τουπ πηδά στο χιόνι
ποδαράκια αποτυπώνει
λες και γράφει , όπως χορεύει,
 γράμματα τρελά μπερδεύει,
κι έτσι για να διασκεδάσω,
προσπαθώ να τα διαβάσω:
-"Καλέ φίλε , τσίρι , τσίρι
κάνε μου ένα χατήρι
φίλεψε με, τσίρι, τσίρι
μια σταλίτσα ψωμοτύρι"
Τώρα πια μαζί μου παίζει
και του κάνω το τραπέζι.


Τις προάλλες τα παιδιά έμαθαν στην "παρεούλα" ότι αυτήν την εποχή που αρχίζει να κάνει κρύο, κάποια πουλιά φεύγουν σε πιο ζεστές χώρες, για να βρουν εκεί τροφή, τα αποδημητικά πουλιά, και κάποια μένουν εδώ , όπως τα σπουργίτια ..Τα σπουργίτια έρχονται συχνά και χτυπούν το παράθυρο μας ζητώντας τροφή γιατί με το κρύο δυσκολεύονται να βρουν να φάνε ..Έτσι καλό είναι εμείς , να τους ρίχνουμε ψίχουλα από το ψωμί που μας περισσεύει , και λίγο νερό για να ξεδιψάσουν..

Στην συνέχεια , τα παιδιά έφτιαξαν σπουργιτάκια με αυτοσκληρυνόμενο πηλό, σχηματίζοντας με τα χεράκια τους δυο μπαλίτσες, που μορφοποίησα στην συνέχεια για να φτιάξω το ράμφος και το σώμα τους.
Με μια οδοντογλυφίδα ,που τα παιδιά διαπέρασαν από πάνω προς τα κάτω,  κεφάλι και σώμα έγιναν ένα .
Την επόμενη μέρα , κι αφού είχε στεγνώσει ο πηλός , τα παιδιά έβαψαν με πινέλο και νερομπογιά τα πουλάκια τους, χρησιμοποιώντας το καφέ και γκρι χρώμα.
Στο μεταξύ είχα φτιάξει με μπλε κυματιστό χαρτόνι (οντουλέ)  πλαίσια σε τετράγωνο ή ορθογώνιο σχήμα και με διαφανές σελοφάν  έφτιαξα το τζάμια για τα παράθυρα..
Στην συνέχεια το κάθε σπουργίτι κολλήθηκε σε μια πλευρά του παράθυρου ..και μερικές φακές για τροφή ...

Τα παιδιά φεύγοντας για το σπίτι , παρατηρούσαν το σπουργιτάκι , που είχαν φτιάξει μόνα τους και με καμάρι το έδειχναν στους γονείς τους!






Σταφύλι





Τσιριτρό

Σέ μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι.
Τσίρι - τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Έχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και  χαρές.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πώ πω σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
την αφήκαν αδειανή.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!

Και μέθυσαν κι ολημέρα
πάνε δώθε, πάνε πέρα,
τραγουδώντας στον αέρα:
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!



Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Απο που είσαι ποταμάκι;

-Από που είσαι ποταμάκι;
-Απο ΄κείνο το βουνό!
-Πως τον λέγαν τον παππού σου;
-Σύννεφο στον ουρανό!
-Ποια είναι η μάνα σου;
-Η μπόρα!
-Πως κατέβηκες στη Χώρα;
-Τα χωράφια να ποτίσω και τους μύλους να γυρίσω..
-Στάσου να σε ιδούμε λίγο ποταμάκι μου καλό..
-Βιάζομαι πολύ να φύγω, να ανταμώσω το γυαλό!


Στίχοι: Ζαχαρίας Παπαντωνίου




Ρόδι

Σήμερα στην παρεούλα, συζητήσαμε για άλλη μια φορά για το Φθινόπωρο. Στην συνέχεια τους έκανα αναφορά για το ρόδι , που το τρώμε αυτή την εποχή.. Τους απείγγειλα και το παραδοσιακό ποιήμα "Ανέβα μήλο , κατέβα ρόδι" , που το συνδυάσαμε με κινήσεις των χεριών και παλαμάκια.. Το ποιήμα αυτό έχει ως εξής: Ανέβα μήλο, κατέβα ρόδι να σε ρωτήσω , τι κάνει η κόρη. Πλέκει γαϊτάνι, για ποιον το κάνει; -Του Μπαρμπαγιάννη!



Στη συνέχεια , όλα τα παιδάκια έκατσαν στις καρεκλίτσες τους , και τους έδωσα να παίξουν με πλαστελίνη .. Ένα ένα παιδάκι ερχόταν για να φτιάξει την χειροτεχνία της ημέρας "το ρόδι". Από την προηγούμενη μέρα είχα κόψει για κάθε παιδί, ένα ρόδι σε πορτοκαλί χρώμα κανσόν, ένα λαχανί χαρτονάκι , και έγραψα και έκοψα μια λεζάντα με το παραδοσιακό αυτό ποιήμα που σας είπα πριν. Και ερχόμαστε στην πράξη: Τα παιδάκια κόλλησαν κόκκινα μπαλάκια από γκοφρέ χαρτί πάνω στο έτοιμο κομμένο ρόδι..Στην συνέχεια το ρόδι κολλήθηκε πάνω στο λαχανί κανσόν , και στην συνέχεια κόλλησαν μερικές χαντρούλες κόκκινες (για τους καρπούς του ροδιού) .. (Σε αυτό το σημείο , θα ήθελα να ευχαριστήσω την συνάδελφο μου Αγγελική Γ. για την προσφορά των άφθονων χαντρών , που έφερε από το σπίτι της..) Στην άκρη του χαρτονιού , κολλήθηκε η λεζάντα με το παραδοσιακό ποίημα.