Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

" Γονείς, στρώστε συχνά το οικογενειακό τραπέζι…. ! "

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
Περνάμε, αναμφίβολα, δύσκολες οικονομικά εποχές με τριάντα σχεδόν τοις εκατό ανέργους άνδρες και γυναίκες και διπλάσιο ποσοστό νεολαίας…
Περνάμε, αυτό μετράει διαχρονικά ακόμη περισσότερο κατά την ταπεινή μου γνώμη, δύσκολες ψυχολογικά εποχές που θα στιγματίσουν βαθειά τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Κατέθεσα τις προάλλες εδώ μερικές σκέψεις μου με το τίτλο «εμείς TV και καναπέ, η νεολαία ανεργία και φραπέ!…»
Διαπιστώνω, όπως όλοι μας, ότι χάθηκε η συνοχή στον κοινωνικό μας ιστό, λιγόστεψαν οι παρέες και οι βεγγέρες, μηδενίζεται καθημερινά η όρεξή μας για σχέσεις κοινωνικές…
Ακόμη πιο πικρή η διαπίστωση ότι και μέσα στην σύγχρονη ελληνική οικογένεια οι ‘συμβολικές ψυχοκοινωνικές και συναισθηματικές’ αποστάσεις διευρύνονται καθημερινά καθώς ανεργία και ανέχεια μας ταλανίζουν!..
Και πριν αυτές οι πολύ σημαντικές ‘αποστάσεις’ ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας προκάνουν να γίνουν ‘άβυσσος’ φέρνω σήμερα στην προσοχή σας μια σπουδαία ερευνητική διαπίστωση.
Ποιός σύγχρονος γονιός, μέσα σε αυτόν τον κυκλώνα της οικονομικής, ηθικής, πολιτισμικής και πολιτικής μας ένδειας θα μπορούσε να πιστέψει ότι το ‘οικογενειακό τραπέζι’ αποτελεί βοήθημα στον αγώνα των σύγχρονων γονιών για ομαλή ένταξη των παιδιών μας στο ευρύτερο κοινωνικό σύστημα;
Και όμως!…
Έρευνες συναδέλφων στην Αμερική επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι οι έφηβοι και τα νέα παιδιά που τρώνε τουλάχιστον 5 γεύματα την εβδομάδα στο ‘οικογενειακό τραπέζι’ έχουν χαμηλότερους δείκτες αντικοινωνικής συμπεριφοράς και ψηλότερους δείκτες ομαλής κοινωνικής προσαρμογής’ από εκείνα που στερούνται παρόμοιες εμπειρίες!…Συνεστιάσεις. όμως, σε ταβέρνες ‘μετράνε’ λιγότερο…
Ένας εύστοχα περιγραφικός όρος της εφηβείας, ήταν και θα συνεχίσει να είναι, όσο και αν αυτό ακούγεται σχεδόν οξύμωρο, η αλλαγή! Αναμφίβολα κάθε στάδιο της ανθρώπινης ζωής χαρακτηρίζεται από αλλαγές, αλλά και σε κάθε φάση της εξελικτικής μας πορείας υπάρχουν κάποια λιγότερο ρευστά πλαίσια αναφοράς, υπάρχει κάποια αίσθηση σταθερότητας. Για τους εφήβους, όμως, αγόρια και κορίτσια αυτή η αναπτυξιακή περίοδος της ζωής τους αποτελείται από μια διαδοχική εναλλαγή ψυχοσωματικών, ψυχοκοινωνικών και ψυχοσεξουαλικών μεταλλαγών, αναζητήσεων και προσπαθειών για την εδραίωση της ατομικής, της υπαρξιακής τους ταυτότητας.
Η ορθή αντιμετώπιση αυτής της δυναμικής έννοιας της ‘αλλαγής’ απαιτεί από τους γονείς του εφήβου μια γενναία δόση χιούμορ με ταυτόχρονη παρουσία προσοχής και ευαισθησίας. Τα ειρωνικά, ξεκάρφωτα σχόλια και μπορούν και συχνά πληγώνουν τα παιδιά μας που ήδη διακατέχονται από ανάμικτα και παράξενα υποκειμενικά συναισθήματα και ένας κακός δικός μας χειρισμός μπορεί να δημιουργήσει το υπόστρωμα για μελλοντικές εμφανίσεις συμπλεγμάτων κατωτερότητας, υπερευαισθησίας ακόμη και νευρώσεων ή διαστροφών χαρακτήρα που θα σημαδέψουν τη συμπεριφορά του αυριανού ενήλικα άνδρα ή της ώριμης γυναίκας.
Προφανώς στη διάρκεια του ‘οικογενειακού γεύματος’ τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα τους γονείς τους, ακούν ιστορίες για το παρελθόν της οικογένειας, εκφράζουν τους δικούς τους προβληματισμούς, με άλλα λόγια αναπτύσσεται γόνιμος και επιμορφωτικός διάλογος.
Τα αποτελέσματα είναι εμφανέστατα στα παιδιά που έχουν 5 γεύματα με την οικογένεια την εβδομάδα- λιγότερη κατάθλιψη, καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, κοινωνική προσαρμογή, καλές ανθρώπινες σχέσεις…
Είπαμε, είναι δύσκολες και οικονομικά και ηθικά και πολιτισμικά οι εποχές και είναι ήδη βεβαρυμμένες οι ψυχικές αντοχές των Ελλήνων γονέων αλλά όπως κάποτε το ‘κουτούκι’ ήταν για εμάς η καλύτερη γραμμή αντίστασης στην ραγδαία επερχόμενη μοναξιά και αλλοτρίωση πιστεύω ότι η επιστροφή στο οικογενειακό τραπέζι, και ας είναι και λιτό για εύλογους λόγους οικονομικών συνθηκών θα βοηθήσει την οικογένεια να αμυνθεί στη λαίλαπα που βιώνουν γονείς και παιδιά..
Η συμβουλή μου στους σύγχρονους Έλληνες γονείς;
"  Στρώστε όσο πιο συχνά μπορείτε το ‘πατροπαράδοτο οικογενειακό τραπέζι!…"

Από  το  Ιστολόγιο  Πατερικός


" Μαθαίνω να είμαι γονιός "


Μαθαίνω να είμαι γονιός

Οι "Μπόμπιρες εν δράσει "  σας  προτείνουν να παρακολουθήσετε  την  εκπομπή  του Καναλιού 4Ε  (που λειτουργεί και διαδικτυακά)    "Μαθαίνω να είμαι γονιός"   ,   το  Σάββατο στις  19: 00 και  Τετάρτη στις 12:00 .

" Η εκπομπή έρχεται αρωγός στην δύσκολη αποστολή του γονιού και το έργο του. Με υπευθυνότητα και σεβασμό στον θεσμό της οικογένειας, προσπαθεί να συντελέσει στην σωστή επαφή και επικοινωνία μεταξύ των μελών της οικογένειας.Υποδεικνύει κάποιες αρχές και παιδαγωγικές μεθόδους για καθημερινά θέματα που απασχολούν την σύγχρονη ελληνική οικογένεια. Επιθυμεί να προβληματίζει για την στάση που οφείλουν να κρατούν οι γονείς στα θέματα που αναφύονται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν. Ασχολείται διεξοδικά με τα προβλήματα διαπαιδαγώγησης παιδιών και εφήβων, καταθέτοντας προτάσεις και λύσεις των προβλημάτων αυτών.αρχές και παιδαγωγικές μεθόδους για καθημερινά θέματα που απασχολούν την σύγχρονη ελληνική οικογένεια. Επιθυμεί να προβληματίζει για την στάση που οφείλουν να κρατούν οι γονείς στα θέματα που αναφύονται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν. Ασχολείται διεξοδικά με τα προβλήματα διαπαιδαγώγησης παιδιών και εφήβων, καταθέτοντας προτάσεις και λύσεις των προβλημάτων αυτών. "

ΚΑΝΑΛΙ  4Ε   ( Πατήστε πάνω στον σύνδεσμο)

Τι θα μας έλεγε ένα παιδί με αυτισμό...




Πόσες φορές άραγε έχουμε αναρωτηθεί πως να αισθάνονται τα πιτσιρίκια με αυτισμό?
Τι σκέφτονται άραγε?
Τι θα ήθελαν να μας πουν?
Τι θα ήθελαν να μάθουμε?

Βρήκα ένα post, το οποίο το έχουν κάνει video και πραγματικά αξίζει να το δείτε!!

Ένας πατέρας 3 παιδιών με αυτισμό μας λέει
 "10 πράγματα που θα ήθελαν τα αυτιστικά παιδιά του να ξέραμε".

1.                  Προσαρμόζομαι δύσκολα, αλλά δεν είμαι κακομαθημένο παιδί. Είμαι τόσο μικρότερος εσωτερικά απ'ότι είμαι εξωτερικά.
2.                  Γίνομαι εύκολα υπερβολικός, επειδή βλέπω και ακούω τα πάντα. Ακούω το βουητό από τα φώτα και τον ελαφρύ ρυθμικό κτύπο του ρολογιού. Όλα είναι τόσο δυνατα που το κεφάλι μου πονάει όλη την ώρα και τα μάτια μου πληγώνονται από όλα τα λαμπερά φώτα.
3.                  Δεν είμαι χαζός, είμαι πραγματικά πολύ έξυπνος. Απλά δεν μπορώ να μάθω με τον τρόπο που θέλετε. Σας παρακαλώ ενημερωθείτε σχετικά με τον αυτισμό, έτσι ώστε να γνωρίζετε πως μπορείτε να με βοηθήσετε να κατανοήσω καλύτερα αυτά που προσπαθείτε να με διδάξετε.
4.                  Σας παρακαλώ μην θυμώνετε με την μαμά και τον μπαμπά, επειδή δεν σας επισκέπτονται σε γιορτές και γενέθλια. Θέλουν πραγματικά να έρθουν, αλλά εγώ δεν τα καταφέρνω καλά σε ξένα σπίτια. Είναι υπερβολικό για μένα και το γνωρίζουν. Δεν πηγαίνουν γιατί με αγαπάνε, και ΟΧΙ  επειδή δεν σας συμπαθούν.
5.                  Σας παρακαλώ να έχετε υπομονή μαζί μου. Προσπαθώ πραγματικά σκληρά να πάρω τις σωστές αποφάσεις, αλλά μερικές φορές είμαι πολύ παρορμητικός.
6.                  Ναι, έχω αυτισμό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι ένας ελλειματικός άνθρωπος. Αντιθέτως, αν είμαι κάτι, είμαι κάτι πιο ανθρώπινο από αυτό που νομίζετε.
7.                  Το σπίτι μου μπορεί να είναι ακατάστατο μερικές φορές. Αυτό συμβαίνει, επειδή η μαμά μου και ο μπαμπάς μου διαθέτουν όλο τους τον χρόνο προσπαθώντας να βρουν νέους τρόπους για να με βοηθήσουν ή να μάθουν τον αδελφό μου να μιλάει.
8.                  Επειδή δεν μπορώ να μιλήσω, δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Τα συναισθήματά μου μπορεί να πληγωθούν, όπως και τα δικά σας.
9.                  Εύχομαι η μαμά μου και ο μπαμπάς να ήξεραν πόσο τους αγαπάω. Αντιμετωπίζω πραγματικά δυσκολίες με τα συναισθήματά μου και δεν θέλω πάντα να με αγγίζουν. Αλλά τους αγαπώ περισσοτέρο απ'οτιδήποτε στον κόσμο, ακόμη περισσότερο και από τα Lego μου.
10.              Ξέρω ότι μπορεί να σας απογοητεύσω, αλλά μην μου λέτε ότι δεν σημαίνω τίποτα επειδή έχω αυτισμό. Αν με αγαπάτε και με υποστηρίζετε, θα μπορέσω να κάνω σπουδαία πράγματα στη ζωή μου, παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζω.


Και να θυμάστε, η συνεχής ενημέρωση και εκπαίδευση βοηθούν τα παιδιά με αυτισμό να εξελιχθούν και να επιτύχουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Ας μην τους το στερήσουμε.

"Πρωϊνό Αγκαλιάς"

Σήμερα στο παιδικό σταθμό, λίγο πριν να σερβιριστεί στα παιδάκια το πρωϊνό, είδα δυο κοριτσάκια , για μια ακόμη φορά να αγκαλιάζονται  , όπως ήταν καθισμένα στην καρεκλίτσα τους..
Η σκηνή αυτή μου άρεσε , και θέλησα να την "εκμεταλλευτώ"  για να μεταφέρω την αξία που έχει η αγκαλιά  ..
-  Είναι πολύ ωραίο που είστε έτσι αγαπημένα   παιδάκια, είπα απευθυνόμενη στα δυο κορίτσια που ακόμη ήταν σφιχταγκαλιασμένα
και συνέχισα..
- Παιδάκια είναι πολύ όμορφο να αγκαλιάζουμε  και να δείχνουμε την αγάπη μας στην μαμά μας, στον μπαμπά μας, στους φίλους μας, στα παιδάκια στο σχολείο...Έτσι;;   Για να σας  δω τώρα να αγκαλιάζετε το παιδάκι που κάθεται δίπλα σας.."
Ήταν εκεί, η πιο συγκινητική στιγμή που έχω ζήσει μέχρι τώρα , να βλέπω  ζευγαράκια παιδιών  να  δίνουν απλόχερα την αγκαλιά τους  , γύρω από το τραπέζι , λίγο πριν το πρωϊνό γεύμα..

Βούρκωσα με όσα έβλεπα...Κάτι τέτοιες στιγμές ευχαριστώ το Θεό, που με αξίωσε να βρίσκομαι ανάμεσα στα παιδιά , που έχουν  τόση ομορφιά και αγνότητα στην ψυχούλα τους!


Και..εμείς οι μεγάλοι,  ας μην ξεχνάμε να δίνουμε πολύ αγάπη και ΑΓΚΑΛΙΑ στα παιδάκια. Την έχουν τόσο ανάγκη..!!


Μάλλον θα το καθιερώσουμε το "πρωϊνό της Αγκαλιάς"  ...




Ονειρεύομαι ένα σχολείο..

"Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου ο μαθητής θα αισθάνεται ότι τον αγαπά ο δάσκαλος του..ότι νοιάζεται και φροντίζει γι΄αυτόν..ότι τον πλησιάζει και δεν τον περιφρονεί..

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα έχει αγάπη...μια αγάπη που με τα χρυσά της τα φτερά θα σκεπάζει τα σφάλματα των άλλων, μια αγάπη που δεν θα παραχωρεί το περίσσευμα αλλά θα χαρίζει τον εαυτό της.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου οι δάσκαλοι θα διδάσκουν πρώτα με το παράδειγμα τους κι ύστερα με τα λόγια τους..

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα δίνει στα παιδιά υπόδειγμα από την πρώτη  τους ηλικία για την ανάγνωση των Γραφών..Ένα σχολείο που θα έχει θέση η κοινή προσευχή , η ψαλμωδία...

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου οι δάσκαλοι θα συμβουλεύουν με πολλή αγάπη, με πραότητα και επιείκεια κι όταν το παιδί είναι ήρεμο..Ένα σχολείο όπου θα προηγείται ο έπαινος και θα ακολουθεί η συμβουλή.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου ο δάσκαλος θα είναι πράος, φιλάνθρωπος, υπομονετικός, δίκαιος και προπαντός πεπαιδευμένος . Θα γνωρίζει καλά την νεανική ψυχή και τις αδυναμίες της. Θα είναι ακέραιος στο χαρακτήρα, αμνησίκακος, ακενόδοξος, θα έχει κάτι το θεϊκό μέσα του. Θα είναι σαφής στη διδασκαλία του. Θα προτιμά πάντα το λίγο και το σίγουρο.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου ο δάσκαλος θα διακρίνει εγκαίρως τις κλίσεις των μαθητών του και θα υποδυκνείει, όταν φθάσουν στην κατάλληλη ηλικία, ποιόν κλάδο και ποιο επάγγελμα ν'ακολουθήσουν, αφού ότι γίνεται με τις υποδείξεις της φύσης επιτυγχάνει, ενώ ότι είναι αντίθετο μ΄αυτήν αποτυγχάνει.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου με διάλογο και χωρίς καταναγκασμό θα αντιμετωπίζουμε τις παρεκτροπές των μαθητών. Που σύνθημα μας θα είναι το : "Δεν είναι δυνατό να γίνει κανείς καλόςμε τη βία. Εκείνος που έγινε καλός με την καταπίεση, δε θα μείνει πάντοτε καλός! Αλλά μόλις απαλλαγεί από τον καταναγκασμό, θα επιστρέψει στις κακές του συνήθειες, Αντιθέτως, εκείνος που παιδαγωγείται με τέτοιον τρόπο, ώστε να γίνει καλός με την ελεύθερη απόφαση του αφού θα γίνει καλός, θα μείνει στο καλό αμετακίνητος". ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

...>>  Ονειρεύομαι ένα σχολείο του οποίου οι δάσκαλοι δε θα είναι σκυθρωποί και δίχως όρεξη. Που ανοίγουν βιβλία και θα μελετούν. Δασκάλους που θα γνωρίζουν καλά τη λέξη "εξατομικευμένη προσέγγιση"  . Που θα αξιολογούν και θα αξιολογούνται.

..>>  Ονειρεύομαι ένα σχολείο το οποίο θα έχει ως βάση για την διαπαιδαγώγηση και την πραγματοποίηση της μορφώσεως, την αγάπη προς τον μαθητή, της οποίας η δύναμη θα έχει δυό διαστάσεις . Η μια θα οπλίζει το δάσκαλο με υπομονή και αισιοδοξία κι η άλλη θα ασκεί μεγάλη μορφωτική επίδραση στις ψυχές των παιδιών.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο με βιβλία γεμάτα από τον πλούτο του πολιτισμού και της παραδόσεως μας. Με βιβλία στα οποία θα προβάλλονται πρόσωπα -πρότυπα, όπου τα παιδιά μας θα μαθαίνουν ότι ήρωας είναι αυτός που υπερβαίνει τον εαυτό του και προσφέρεται στην κοινότητα στην οποία ανήκει.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου οι μαθητές θα διαλέγονται με τις μεγάλες μορφές της πεζογραφίας και της ποιήσεως μας , θα ξεδιψάνε με το δημοτικό μας τραγούδι , τη λαϊκή μας σοφία και τους μύθους του Αισώπου...

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα αρματώνει τους μαθητές του να αντιμετωπίσουν αύριο γενναία τη ζωή και τις δυσκολίες της, που δεν θα προβάλλει "γάτες που σβήνουν φωτιές"  και συνταγές μαγειρικής...

Ονειρεύομαι ένα σχολείο , που θα παραδίδει στην κοινωνία τους μαθητές γεμάτους αρετή, ήθος και γνώση της αλήθειας.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα διδάσκει τον πολιτισμό μας , την Ιστορία μας, την πίστη μας και την εν γένει πνευματική μας συγκρότηση, γιατί το χρωστάμε σ'αυτούς που πέρασαν , σ'αυτούς που θα ΄ρθουν...

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που με τα βιβλία του θα προβάλλει τις αξίες της ζωής , τη δικαιοσύνη, την τιμιότητα, την εργατικότητα την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό. Βιβλία με κείμενα που να φιλοσοφούν για τη ζωή, για το θάνατο, για τις δυσκολίες της ζωής και την υπέρβαση τους. Που να καλλιεργεί στα παιδιά μας την ελπίδα , τη μέγιστη πασών των αρετών.

..>> Ονειρεύομαι ένα σχολικό κτίριο ευάερο, ευήλιο, ζεστό φιλικό, οικολογικό, που θα αξιοποιεί και θα χρησιμοποιεί τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ένα ηλιακό σχολείο βιοκλιματικό..Με μεγάλη αυλή, με κήπο, με πολύχρωμα λουλούδια, με δέντρα , με γρασίδι και χώμα, για να κυλιούνται εκεί τα παιδιά..Ένα κτίριο μακριά από θορύβους , από καυσαέρια, από καμινάδες, από φυλακές..Που δε θα μοιάζει με γκαράζ αυτοκινήτων...

...>>  Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου η αίθουσα διδασκαλίας δε θα είναι μόνο "τόπος παράδοσης"αλλά τόπος ενεργούς διερεύνησης και συγγραφής". Ένα σχολείο που θα μετατρέπει τις πληροφορίες σε κριτική σκέψη , θα καταργεί την αποστήθιση, θα επηρεάζει το ήθος των μαθητών, θα δημιουργεί ενεργούς πολίτες.

...>> Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου θα δοκιμάζονται οι καινοτόμες ιδέες..Όπου θα εφαρμόζονται πολλά καινοτόμα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης , αγωγής υγείας , πολιτιστικών θεμάτων, θεατρικών δρώμενων, μουσικών παραστάσεων, εικαστικής έκφρασης , λογοτεχνικής και ποιητικής δημιουργίας.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που το μάθημα θα γίνεται και έξω από την τάξη, μέσα στο φυσικό περιβάλλον, για να νοιωθουν οι μαθητές του άνετα και ελεύθερα, χωρίς την ασφυκτική πίεση των τοίχων και του τσιμέντου.

..>> Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου οι μαθητές της τάξης του, μέσα από το διαδίκτυο, θα έρχονται σε επαφή με άλλους συμμαθητές τους σε σχολεία της Ελλάδας, της Ενωμένης Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου, γνωρίζοντας το εκπαιδευτικό σύστημα των άλλων χωρών, συνήθειες, ήθη και έθιμα , και εξασκώντας τις δύο ξένες γλώσσες που θα μαθαίνουν στο σχολείο τους

..>> Ονειρεύομαι ένα σχολείο ανοικτό στην κοινωνία, ένα σύγχρονο σχολείο της γνώσης της ελευθερίας, των ίσων ευκαιριών των νέων τεχνολογιών, της αποδοχής του διαφορετικού, της εναλλακτικής πληροφόρησης της δημοκρατικής παιδείας, ένα σχολείο που θα υπηρετεί το ανθρώπινο πρόσωπο και όχι την απρόσωπη τεχνοκρατική παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

..>> Ονειρεύομαι  ένα σχολείο όπου ο δάσκαλος θα είναι ο συντονιστής και καθοδηγητής των μαθητών στην έρευνα της γνώσης. Εκείνο που θα έχει πραγματική αξία θα είναι η απόκτηση δεξιοτήτων και όχι άχρηστων πληροφοριών. Που δε θα αναγκάζει το μαθητή απομνημονεύει δεκάδες σελίδες διδακτικής ύλης, που θα τον βοηθά να ασκεί την μνήμη του, και να μαθαίνει γνώσεις χρήσιμες για την ζωή του. Ένα σχολείο που θα έχει σκοπό του  να μάθει το μαθητή πως να μαθαίνει" , ώστε ο ίδιος  να γίνει ερευνητής της γνώσης και της ζωής, γεγονός που θα του επιτρέψει να επιλέξει και το δικό του προσωπικό δρόμο.

..>>  Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα είναι ένας χώρος έκφρασης , καλλιέργειας δεξιοτήτων και αξιών, με κέντρο τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα δίνει χαρά, πολλή χαρά στα παιδιά μας!

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα γίνει για το κάθε παιδί αγάπη παντοτινή! "

ΑΡΧΙΜ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΜΑΥΡΟΛΕΟΝΤΟΣ 
ΔΑΣΚΑΛΟΥ  1/Θ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛ. ΠΥΛΩΝ ΚΑΡΠΑΘΟΥ




(Επιλογή αποσπασμάτων από το ανάτυπο του Συλλογικού τόμου του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς 
"ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ   ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ" 


Πληροφορίες  εδώ:   παπά Καλλίνικος

Πιο πολλά παιδιά τηλεφωνούν για βοήθεια ...


Η δωρεάν τηλεφωνική γραμμή στήριξης εφήβων και παιδιών 116-111 χτυπά...

Είναι ένας από τους πολλούς εφήβους που καλούν σε αγωνιώδη ανάγκη - και αυτός ο 15χρονος μιλά: «Σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω το σχολείο. Να βρω δουλειά, να βοηθήσω την οικογένειά μου».

Η κλήση στη γραμμή υποστήριξης είναι δωρεάν Οι γονείς του είναι άνεργοι και υπάρχουν συνεχείς καβγάδες και βαριά ατμόσφαιρα στο σπίτι. Οταν ο σύμβουλος της τηλεφωνικής γραμμής τού προτείνει να απευθυνθεί σε κάποιο κοντινό κέντρο ψυχικής υγιεινής, ο έφηβος απαντά «μα δεν έχω λεφτά ούτε για τα εισιτήρια του λεωφορείου για να φτάσω εκεί από το σπίτι μου...».

Μέχρι το κόκαλο διατρέχει την ελληνική κοινωνία η κρίση αφού, από τρυφερή ηλικία, είναι τέτοια η αγωνία ώστε ακόμη και παιδιά από 6 ετών βρίσκουν το δρόμο και απευθύνονται όλο και πιο πολύ στο ελληνικό σκέλος της δωρεάν Πανευρωπαϊκής Γραμμής Βοήθειας 116-111, την οποία στην Ελλάδα λειτουργεί η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου (ΕΨΥΠΕ). Από εκεί λαμβάνουν συγκροτημένη συμβουλευτική βοήθεια αλλά εφόσον χρειάζεται και παραπομπή σε εξειδικευμένες υπηρεσίες.

Από την αρχή της λειτουργίας της (27/12/2009) μέχρι σήμερα η γραμμή έλαβε 3.691 κλήσεις. Μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2011 όμως η γραμμή έλαβε 1.620 κλήσεις. Η αύξηση είναι περισσότερο από αισθητή.

Η πλειονότητα των καλούντων το ελληνικό σκέλος της πανευρωπαϊκής γραμμής είχαν κυρίαρχη αιτία θέματα ψυχικής υγείας (40%). Μάλιστα στις περιπτώσεις αυτές υπήρξε μεγάλος αριθμός επαναλαμβανόμενων κλήσεων, σχεδόν καθημερινών, κάτι που θα μπορούσε να αποδοθεί κυρίως στη δυσκολία αποδοχής κάποιου προβλήματος ψυχικής υγείας τόσο από τον καλούντα όσο και από την οικογένειά του. Το 30% αφορούσε τις σχέσεις με συνομηλίκους -κάτι που αφορά και την ενδοσχολική βία-, το 13% τη σχέση με τους γονείς, το 5% τη σεξουαλικότητα και τον προσανατολισμό, το 12% αφορούσε άλλα αιτήματα όπως φόβος εγκυμοσύνης, άγχος εξετάσεων, πολιτισμικές διαφορές. Το 51% των καλούντων πανελλαδικά ήταν έφηβες.

Ενα κέρδος πάντως είναι ότι διαπιστώνεται πως σταδιακά μειώθηκαν οι δοκιμαστικές κλήσεις (σιωπηλές ή άμεσο κλείσιμο του τηλεφώνου) και αυξήθηκαν οι ολοκληρωμένες, κάτι που μπορεί να αποδοθεί, σύμφωνα με την υπεύθυνη της γραμμής, Ευτυχία Αθανασιάδη, στο γεγονός ότι η γραμμή κατάφερε να δώσει το δικό της στίγμα και οι καλούντες αισθάνθηκαν ότι μπορούν να μιλήσουν. Εξάλλου, μας εξηγεί, είναι λογικό για παιδιά και εφήβους να διστάζουν περισσότερο να μιλήσουν, να χρειάζονται περισσότερο χρόνο και ευκαιρίες για να νιώσουν ασφάλεια και να λάβουν το μήνυμα ότι τελικά μπορούν να βοηθηθούν.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι κλήσεις που έλαβε η γραμμή 801 801 11 77, η οποία απευθύνεται σε ενηλίκους και γονείς και φαίνεται να κατακλύζεται πλέον από κλήσεις βοήθειας για το σχολικό εκφοβισμό που δέχονται τα παιδιά τους.

Για παράδειγμα: Καλεί μητέρα για να αναφέρει ότι ο 12χρονος γιος της γίνεται θύμα κοροϊδίας και ξυλοδαρμών καθημερινά στο σχολείο. Κατά τη διερεύνηση, προκύπτει ότι το παιδί αυτό ήταν θύμα κακοποίησης στο σχολείο από τους συμμαθητές του από το νηπιαγωγείο και εξακολουθεί, παρά τις συχνές αλλαγές σχολείων, να είναι θύμα όλα τα σχολικά έτη, μέχρι και στην Α' Γυμνασίου. Η μητέρα αναφέρεται, χωρίς να τα συσχετίζει, στο καθεστώς τρομοκρατίας που επικρατεί στο σπίτι τους, καθώς ο πατέρας είναι αλκοολικός και βίαιος και η ίδια, αδύναμη και φοβισμένη.

Για εκφοβισμό

Σύμφωνα με τα στοιχεία, τον Μάρτιο του 2011 το 801 801 11 77 στις 306 κλήσεις είχε 45 για σχολικό εκφοβισμό - ποσοστό 15%. Για το 116-111 το ίδιο διάστημα στις 383 κλήσεις υπήρξαν 10 για εκφοβισμό - ποσοστό 3%.

Τον Απρίλιο του 2011 στο 801 801 11 77 στις 230 κλήσεις γονέων έγιναν 30 κλήσεις για εκφοβισμό - ποσοστό 13% και στο 116-111 στις 417 κλήσεις έγιναν για τον ίδιο λόγο 29 κλήσεις - ποσοστό 8%.

Σημειώνεται ότι τα συγκεκριμένα ποσοστά είναι σημαντικά αυξημένα σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες που το ποσοστό κλήσεων για εκφοβισμό ήταν 2%. Σημαντική αύξηση παρουσιάζει και το ποσοστό αναφοράς για σωματική κακοποίηση μέσα στην οικογένεια, καθώς και εντός και εκτός σχολείου.


ΠΗΓΗ: eimaimama.blogspot.com